Ik zie je IT-lekken. En ik kan niet wegkijken.

Ik heb een paar irritante gewoontes.
Vooral irritant voor degenen die het niet wil zien …

Eentje daarvan: ik zie IT-verspilling sneller dan jij “change request” kunt zeggen.

Ik zie het in dashboards die niemand vertrouwt maar iedereen wel exporteert naar Excel.
In servers die 24/7 staan te loeien voor een applicatie die vooral… wacht.
In licenties die vrolijk doorlopen voor gebruikers die al lang weg zijn.
In “even” een extra omgeving erbij, omdat opruimen gedoe is.
En in cloudresources die je niet gebruikt, maar wel elke maand braaf betaalt - als een abonnement op schuldgevoel.

En dan komt gewoonte nummer twee. Die is voor sommigen nog irritanter.

Ik kan mijn mond niet houden.

Niet omdat ik graag praat of m’n gelijk wil krijgen.
Maar omdat ik te vaak zie dat bedrijven geld betalen zodat een leverancier een problemen kan verbergen die ze ook kunnen oplossen.

Veel IT is vandaag de dag te langzaam, te duur en te complex.
In dit blog gaan we het over te duur hebben.

Niet “een beetje onhandig duur”.
Maar structureel duur.

Met duur bedoel ik: je betaalt veel meer dan je ervoor terugkrijgt.

Twee keer te duur is eerder regel dan uitzondering.
Tien keer te duur is geen zeldzaamheid.
En ja … ik kom ook honderd keer te duur tegen. Soms zelfs duizend.

Het rare is: niemand kiest hier bewust voor. Het gebeurt gewoon. Stap voor stap. Met elke “snelle fix”, elk nieuw tooltje, elke upgrade “omdat het moet” en elke omgeving die niemand meer durft uit te zetten.

Dus: als jij graag geld uit het raam gooit, helemaal prima. Jouw keuze.

Maar laat me dan wel even weten waar en wanneer.

Dan kom ik het graag opvangen.

Patch Tuesday is geen onderhoud. Het is gokken.

De meeste software die vandaag de dag wordt uitgerold, is niet “een beetje rommelig”.
Het is structureel ondermaats.

Waarom? Omdat time-to-market en “kijk eens wat we erbij hebben gebouwd” belangrijker zijn dan: werkt het, blijft het werken en kunnen mensen er normaal mee werken.

Neem de Windows Update. Patch Tuesday voelt steeds vaker als roulette.
In mei 2025 bleek een Windows 10 security-update (KB5058379) bij bepaalde systemen BitLocker-recovery te triggeren, omdat een proces crasht en Windows in Automatic Repair schiet. Succes als je recovery key niet paraat hebt.

In april 2025 waarschuwde Microsoft bovendien voor BSOD’s met een secure kernel error na updates (o.a. KB5055523). “Known Issue Rollback” is dan de pleister. 

En in maart 2025 zag Microsoft een flinke toename van RDP-disconnects na security updates (KB5053598). Handig, vooral als je business draait op “even remote erbij”.

Hallo? Wie betaalt hier de dubbele rekening?

Het punt is niet dat er bugs bestaan. Dat is onvermijdelijk.
Het punt is dat we ze normaal zijn gaan vinden. En dat we er vervolgens omheen gaan werken met extra tooling, extra processen, extra “monitoring”, extra mensen.

Alsof je een lekkende kraan oplost door er een grotere emmer onder te zetten.

En dan de security-hoek. Die is nog pijnlijker.
In juli 2024 legde een foutieve CrowdStrike content update Windows-systemen plat. Een beveiligingsproduct dat zélf de crash veroorzaakt: dat is een duur soort ironie. 
Palo Alto had een kritieke PAN-OS kwetsbaarheid (CVE-2024-3400) waarmee unauthenticated code execution mogelijk was in bepaalde configuraties. 

Cloudflare had in november 2025 een outage door een bug in het genereren van Bot Management feature files. 

Trend Micro moest in 2025 patches uitbrengen voor kritieke Apex One zero-days (command injection) met meldingen van exploitatie.

Vertel mij welke CIO of IT-manager met plezier de rekening betaalt.

Slechte software is geen IT-probleem.
Het is als je niet ingrijpt een verspilling-fabriek. En dat is precies wat gelukkig steeds meer bedrijven doen.

Best practices zonder context zijn dure mythes

Een grote oorzaak van IT-kosten is niet “de cloud”. Of “licenties”.
Het is complexiteit.

En dan vooral: de verkeerde complexiteit voor jouw schaal.

Zie je organisatie als een dorp dat langzaam uitgroeit tot een stad.
Met 10 huizen en één kruispunt werkt het prima zonder regels. Iedereen kijkt even links, even rechts en rijdt door. Niks aan de hand.

Groeit dat naar 100 huizen? Dan wil je ineens voorrangsborden.
Bij 1.000 huizen komen er fietsers, kinderen, leveranciers, spitsuren. Dan zijn fietspaden en duidelijke routes logisch.
En als je Amsterdam bent, dan ontkom je niet aan een verkeersplan: verkeerslichten, voorkeursroutes, gescheiden stromen, dynamisch beheer. Zonder dat wordt het chaos.

Maar draai die logica om.

Als je in dat dorp van 10 huizen alvast fietspaden, stoplichten, een verkeerscentrale en een team verkeerskundigen neerzet… dan gaat er geen auto sneller rijden.
Je koopt vooral bureaucratie, onderhoud, afstemming, tooling, meetings. En je creëert problemen die je eerst niet had. En de rekening voor al dit moois loopt fors op.

Dat is precies wat er in IT gebeurt.

We zetten enterprise-architectuur neer voor een applicatie met 40 gebruikers.
We bouwen een Kubernetes-cluster “want dat schaalt zo lekker” voor een workload die prima op één fatsoenlijke VM past.
We voegen lagen toe “voor de governance” en verbranden daarna maanden aan het dichtplamuren van de gaten tussen die lagen.
En ondertussen stijgen je kosten: meer specialisten, meer beheer, meer incidenten, meer afhankelijkheden. Alles wordt ongemerkt fors duurder, zelfs een simpele wijziging.

Aan de andere kant: als je wél Amsterdam bent, maar je rijdt nog rond met dorpse regels, dan betaal je óók. Alleen anders: met opstoppingen, uitval, brandjes en een IT-team dat continu aan het duwen is in plaats van aan het sturen.

De conclusie is simpel:

Complexiteit is geen badge of honour. Het is een schaal-keuze.
En voordat je best practices, frameworks of “aanbevolen architecturen” overneemt, toets je eerst één ding:

Past dit bij onze schaal … vandaag?

Ik wijs het lek aan. Jij draait de kraan dicht.

Onnodige IT-kosten zijn zelden “pech”.
Ze zijn bijna altijd het gevolg van één ding: keuzes die ooit logisch leken… maar die allang niet meer passen bij je schaal, je team of je ambities.

En het irritante is: je ziet het pas als iemand je erop wijst.

Ik ben die iemand.

Ik prik door lagen heen. Door “best practices”. Door tooling-stapels. Door architectuur die vooral indrukwekkend klinkt in een meeting. En ik zoek één simpele vraag uit:

Wat heb je écht nodig — en wat ben je per ongeluk gaan onderhouden?

Want daar zit het lek.
Niet in “meer budget”. Niet in “nog een dashboard”.
Maar in overbodige complexiteit, dubbel werk, en systemen die duur zijn om in leven te houden.

Gratis geld.

Zal ik je (vriendelijk) komen irriteren?

Plan een vrijblijvende call van 30 minuten.
Je krijgt geen salespraat. Geen rapport van 60 pagina’s.
Wel een scherpe diagnose:

• waar de verspilling zit
• welke keuzes het veroorzaken
• wat de snelste, veiligste route terug is naar simpel én betaalbaar

Weet waar het geld weglekt.
Hoe je het kan stoppen. 
Ik kom serieus gratis geld brengen. 
Garantie: zodra je de bedragen hoort vind je mij niet irritant meer ;)